Viser arkivet for stikkord valflesk

Matt av valkamp

Eg misliker valkampar. Dette er noko ein politikar sikkert ikkje bør innrømme, men nokon kan like gjerne gje slike som meg eit ansikt også. For sjølv om valkamp er viktig for å få plass i eit kommunestyre eller på tinget, er det somme av oss folkevalte som mistrivst med det.

Valkamp er eit middel for å få nok stemmer til å vera med der vedtaka blir fatta. Men eg skulle ønskje veljarane vart mindre påverka av dei store orda dei siste vekene før valet, og meir av dei lengre linene. Dei kunne gjerne i større grad vurdere truverdigheita partia (i beste fall) byggjer opp gjennom fleire år.

Gjennom 8 år i formannskap og kommunestyre i Surnadal kommune lærte eg noko viktig: Valkamp er noko som bør gå føre seg i heile fireårs-perioden, og vera basert på politisk handverk og ikkje store ord og feitt flesk. Vilje og evne til å gjennomføre ein god politikk for lokalsamfunn og fedreland er det viktigaste.

Eg vil ikkje påstå at eg har denne evnen, men eg prøver å forbetre meg år for år. Ein del av jobben min består i å traske mellom møtelokale og kontoret mitt i Oslo. På møtefrie dagar reiser eg land og strand og besøker til dømes bedrifter, organisasjonar og kommunale institusjonar. Målet er å lære nok til å kunne vedta fornuftige ting og byggje opp eit kontaktnett eg kan ha bruk for i jobben. Sjølvsagt vil eg også synleggjera Senterpartiet sine meiningar og vår politikk.

Men når eg reiser rundt slik dei siste vekene før eit val, føler eg meg ubekvem. Eg er bekymra for at dei eg besøker skal tru at eg kjem berre for å koma med lovnader som kan sikre partiet fleire stemmer, men at lovnadene blir gløymte straks valet er over. Dette kan folk absolutt ha grunn til å mistenkje når vi politikarar spinn rundt som blide og ivrige snurrebassar i valkampen.

Eg sat i dag tidleg og lurte på kvifor eg ikkje var hyperaktiv i valkampen dei siste vekene før valet, og konkluderte med at det er dette som er problemet mitt. Eg liker ikkje å lova noko utan at eg veit eg kan stå for det. Å drive valkamp er ikkje meininga med livet eller meininga med politikken. Derfor jobba eg omtrent som vanleg desse vekene.

Eg reiste nok rundt meir enn vanleg og smilte ekstra breitt på bileta, men av respekt for at det var eit lokalval konsentrerte eg meg om saker som er relevante både på lokalt og nasjonalt plan i samspel.

Ein fornuftig regel for oss folkevalte er etter mi meining denne: at vi under bedriftsbesøk og liknande der viktige saker kjem opp seier at vi ikkje kan garantere noko resultat, men at vi kan garantere at vi vil prøve. (Og dette må ein sjølvsagt seie berre om ein faktisk kjem til å prøve.)

No er eg glad for at det er eit par år til neste runde med valkamp. Eg gler meg til kvar månad med arbeid dei to komande åra. Så får eg kanskje prøve å eta meg opp til stortingsvalet i 2013, og motivere meg betre til å dele ut store mengder med valflesk då. Eller? Nei, eg trur eg held fram omtrent som eg stemnar.