Viser arkivet for stikkord snø

Frøken Jennys fornemmelse for snø

Eg sit og ser på snøfloksene som dalar ned utanfor vindauget. Då eg gjekk gjennom Oslos gater i stad, la dei seg på hovudet og skuldrene mine, fann vegen inn i lommene på jakken og dekte ryggsekken med eit kaldt, kvitt teppe.

I og med at eg har ein velutvikla nase(!), la snøen seg godt til også der, før han smelta og laga lite delikate nasedropar. Men det heile var jo koseleg, innmari koseleg. Den første snøen er det noko spesielt med.

Etter å ha gått fram og tilbake gjennom gangane på Stortinget, sitte i stortingssalen i timevis og vore fanga delar av dagen på eit altfor rotete kontor og baksa med ein altfor full innboks, fekk eg endeleg ei kjensle av verda utanfor, av naturen, av livet.

Snø er noko eg kvir meg på før han kjem. Eg kan også bli fortvilt over snøslaps i gatene. Men snøkledde landskap er vakkert, og det å kunne gå skiturar i skog og mark og på fjellet – eller i skiløyper for den saks skuld – gjer meg glad.

Eg er barnsleg av natur, så eg kan leggje meg ned på bakken og laga englar i snøen og sjå opp på himmelen og drøyme meg heilt bort. Men så blir det jo kaldt etterkvart, og då er det om å gjera å koma seg inn i ei varm stove og drikke kakao med krem.

Å puste i kald, klår luft, høyre det knirkar når ein går og sjå det glitrar i snøkrystallane av måneskinet som lyser opp snødekte åkrar – slikt er av dei fine opplevingane frå barndommen som sit att enno. Dersom eg er så heldig å få vera heime på Nordmøre på kveldar når det er slik om vintrane no, blir eg hoppande sprettande lukkeleg.

Eg sit og gler meg til jul. At eg håpar på ei kvit jul, seier seg vel sjølv etter at eg har romantisert snøen slik.

Eg har lovt guten min å vera med på snøbasking og snøballkrig i vinter. Dét er ein del av sjarmen med snø. Men då må ein rekne med at ein får fornemmelsen av snø atti nakken og ryggen også, ikkje berre på nasen.