Viser arkivet for stikkord sex

Sex som sel og som ergrar

Eg let meg lett provosere over folk som raskt fordømmer andres seksuelle forhold, så lenge det ikkje er tvang og vald inne i biletet. Derfor skreiv eg for eit par dagar sidan eit blogginnlegg om dette. Eg tykkjer det seier seg sjølv at vi må bli mindre moralistiske. Trass i at noko seier seg sjølv, må det somme gongar seiast likevel.

Utgangspunktet for den store debatten som har rast dei siste dagane om seksuelle forhold i politikken, er avsløringa av at Aps Roger Ingebrigtsen for nokre år sidan hadde eit forhold til ei 20 år yngre kvinne.

Eg tok i blogginnlegget mitt atterhald om at det er ting ved denne saka eg ikkje kjenner til. Det atterhaldet tok ikkje media før dei blas saka opp på førstesidene. Eg uttrykte, og eg står framleis grunnstøtt på dette, at på generelt grunnlag er aldersforskjell ikkje i seg sjølv kritikkverdig. Og at formell maktubalanse ikkje nødvendigvis er eit problem.

Personlegheita til partane, modenheitsnivået, situasjonen rundt og måten ting skjer på kan vera langt viktigare. Og ikkje minst om det er frivillig eller ikkje. Det er ikkje bra å umyndiggjera unge kvinner ved automatisk å gå ut i frå at dei ikkje kan ta ansvar for seg sjølve. Ikkje minst skal vi ikkje framstille kvinner som passive seksuelt i eigenskap av at dei er nettopp kvinner, slik det historisk har vorte framstilt og som norma har vore.

Eg har hatt denne bloggen lenge, og lesartalet per innlegg har variert mykje alt etter kva slags tema eg har skrive om. Aldri har lesartalet vore større på eit innlegg enn på «Seksuell moral og umoral i politikken» som eg skreiv i helga. Eg har skrive om valdtektsbølger og kampen mot seksuelle overgrep. Om at eg er mot at det overgrepet omskjering av smågutar er, skal vera lovleg i vårt siviliserte samfunn. Og eg har påpeikt behovet for strengare grensekontroll for å få bukt med organisert og mobil kriminalitet.

Men temaet sex er det som sel best. Eg tener ingenting på mine ord om dette, men det gjer i høgste grad media. Pengane renn inn medan peikefingeren vekslar mellom å vera oppe og å skrive fleire fordømmelsar på tastaturet.

Eg meiner langt ifrå at alle saker som omhandlar seksuelle forhold blant politikar og andre meir eller mindre kjente personar skal haldast unna media. Men eg tykkjer det får vera grenser for alt.

Den nemnte Ingebrigtsen-saka tek stadig nye vendingar, med alt frå skuldingar om at det var utilbørleg press inne i biletet frå den eine sida, til at det er eit politisk spel og ein drittpakke på den andre sida.

Eg vel derfor å ikkje kommentere denne konkrete saka vidare før alle opplysningar er komne fram og verifiserte. Dette rett og slett fordi eg ikkje vil bli teken til inntekt for den eine eller andre sida no som det har kome fram påstandar som ikkje var kjente på laurdag. Alt eg har sagt i generelle vendingar både i det forrige og i dette blogginnlegget, står eg for.

Dersom jenta var utsett for eit overgrep, er det sjølvsagt ei alvorleg sak, og bør politianmeldast. Dersom ikkje kan ein verkeleg spørje seg om denne saka har noko på alle landets framsider å gjera, og det var nettopp DET spørsmålet eg stilte.

Seksuell moral og umoral i politikken

Nok ein såkalla sexskandale “rystar” det norske folk. Eller snarare: rystar dei moralsk høgverdige blant journalistar og redaktørar. Det er Roger Ingebrigtsen frå Ap som denne gongen har vorte synleg som eit døme på umoralske politikarar med uforsvarlege seksuelle drifter.

I saker der det ikkje er gjort noko straffbart, tykkjer eg dei i utgangspunktet har lite eller ingenting i media å gjera. Førebels er det ikkje kome fram påstandar om straffbare forhold i Ingebrigtsen-saka, men aldersforskjell og maktubalanse blir kritisert.

Ein skal vera forsiktig med å meine noko om konkrete saker. Eg ønskjer ikkje å koma i skade for å skrive noko som ikkje er relevant for det forholdet Ingebrigtsen innleidde til den tjue år yngre jenta i 2006. Det kan koma fram nye opplysningar.

Så eg vil gjera klårt at det eg skriv er ein reaksjon på summen av saker som har vore oppe dei siste åra. Eg vil uttrykkje kva eg meiner generelt om slike offentlege skandalar. Det er jo ein del av dei, og fleire vil det bli.

Aldersforskjell er ikkje i seg sjølv kritikkverdig. Om maktubalanse som element i eit seksuelt forhold er eit problem? Jau, jo, tja og kanskje nei. Det er strengt tatt ikkje mange “likeverdige” partar i politiske parti og i næringslivet, menn har stort sett meir makt enn kvinner.

Som mektig kvinne må ein omtrent vera statsminister eller sjef for Telenor for å kunne bli skulda for å ha utnytta makta si overfor yngre menn. Til og med då trur eg det ville passert stille forbi medias søkeljos.

Eg frikjenner ikkje alle menn for å ha opptrådt uklokt dersom dei har hatt forhold til langt yngre kvinner, men det må skiljast mellom tvang og frivilligheit. Dersom vi meiner 16-18 år er for ungt, bør vi heller heve den seksuelle lågalderen enn å rope opp i moralsk indignasjon. Eller vi kan gjera det straffbart med eit visst antal år i aldersforskjell. Eg vil ikkje gå inn for nokon av delane.

Om eit seksuelt forhold til ein eldre mann skal vera verre å handtere psykisk for ei ung kvinne enn eit forhold til ein jamnaldring, vil truleg avhengig av personlegheita og framferda til desse mennene, og vera meir situasjonsbetinga enn aldersbetinga. Det kan koma noko godt ut av erfaring og eventuelt større modenheit hos menn også.

Eg har i utgangspunktet eit svært avslappa forhold til kva andre folk bedriv i senga, og med kven, så lenge som det ikkje er tvang med i biletet. Og eg er like avslappa til kva politikarar bedriv i senga som kva “vanlege” folk gjer.

Skal vi ha avhaldande eller konsekvent trufaste politikarar, må vi rekruttere munkar, katolske prestar og andre sjølverklærte moralsk høgverdige personar til politikken. Men vent, er desse gruppene gode døme på moral? Neppe, om vi ser på dei mange overgrepsskandalane som med rette har rysta media og folket elles.

Er seksuelle forhold med alt frå stor aldersforskjell, utruskap og sexavhengigheit ei klår årsak til at nokon ikkje er eigna til å vera politikar lenger, og til at vi ikkje bør ha tillit til dei?

Vi får gjera ei ganske grundig utreinsking av menn frå politikken i så fall. Og for ikkje å diskriminere må vi fjerne ein god del kvinner også. Ikkje overveldande mange andre er gode nok til å erstatte dei.