Viser arkivet for stikkord husmus

Husmus og rovdyr

Ein lesar kommenterte at det er rart eg kan vera så klår på at fleire rovdyr bør skytast når eg kunne finne på å mate ei mus for nokre månader sidan. Storparten av dette innlegget er frå eitt eg skreiv i haust:

Å koma heim til eit kaldt hus til Nordmøre etter nokre dagar i hovudstaden kan vera ille nok om det ikkje er mus i stova. Her før helga var det nettopp eit slikt lite krek som sat på stovegolvet, slapp og forkomen.

Eg veit ikkje kva som gjekk av meg, men etter å ha vurdert å få ho ut av huset eller kverke ho, tykte eg plutseleg frykteleg synd på ho. Stakkars, ho er sikkert tørst, kom eg på. Eg fylte eit syltetøylokk med vatn og sette framfor ho. Etter ei stund tassa ho fram og drakk litt. Eg skjemmest litt over å innrømme det, men eg mata ho også med litt hamstermat slik at ho ikkje skulle svelte i hel.

Jaja. Neste morgon hadde ho kvikna til, og av ein eller annan uforståeleg grunn fanga eg ho og fekk ho inn eit hamsterbur som var til overs. Det tok til å gå opp for meg at dette nok var eit teikn på at eg ikkje er rett samanskruva. Men så oppdaga eg pinadø to nye mus. Då tok eg raskt ei ny vurdering av situasjonen, og fann ut at mordarinstinktet mitt kanskje var meir høveleg enn omsorgsgenet dersom ikkje huset skulle utvikle seg til ein musekoloni.

Guten min kom heim frå skulen og var samd i at noko drastisk måtte gjerast. Men då han såg at eg fann fram ei musefelle av den gode gamle sorten, Rapp-fella (som faktisk blir produsert her i Surnadal), åtvarte han sterkt om at eg kom til å smekke fingrane mine kraftig.

Nei då, dette skal eg saktens klare, tenkte eg, og spente opp fella med friskt mot. Guten kom bortåt for å sjå korleis det gjekk med meg. Akkurat med det same small fella att raskare enn lynet, og alle som har opplevd dette, veit at ein finger eller ei tå som opplever slikt får ei døden-nær-oppleving. Eg slo kraftig ut med arma av sjokket, og trefte guten rett i leppa og nasen så blodet silte.

Tru det eller ei, men eg er eigentleg ikkje særleg valdeleg av meg, så dette gjorde meg skrekkeleg lei meg og fekk meg til å kjenne meg som ein stor idiot. Enden av historia? Jo, det var at eg, som kvelden før ville berge eit stakkars museliv frå den sikre død, køyrte sporenstreks til Felleskjøpet og kjøpte rottegift…

Vel vel,slik kan det gå. Les du innlegget “Skyt regjeringa – ikkje ulven” kan du vurdere sjølv om eg er lettare schizofren eller ei.

Husmus

Å koma heim til eit kaldt hus til Nordmøre etter nokre dagar i hovudstaden kan vera ille nok om det ikkje er mus i stova. Her før helga var det nettopp eit slikt lite krek som sat på stovegolvet, slapp og forkomen.

Eg veit ikkje kva som gjekk av meg, men etter å ha vurdert å få ho ut av huset eller kverke ho, tykte eg plutseleg frykteleg synd på ho. Stakkars, ho er sikkert tørst, kom eg på. Eg fylte eit syltetøylokk med vatn og sette framfor ho. Etter ei stund tassa ho fram og drakk litt. Eg skjemmest litt over å innrømme det, men eg mata ho også med litt hamstermat slik at ho ikkje skulle svelte i hel.

Jaja. Neste morgon hadde ho kvikna til, og av ein eller annan uforståeleg grunn fanga eg ho og fekk ho inn eit hamsterbur som var til overs. Det tok til å gå opp for meg at dette nok var eit teikn på at eg ikkje er rett samanskruva. Men så oppdaga eg pinadø to nye mus. Då tok eg raskt ei ny vurdering av situasjonen, og fann ut at mordarinstinktet mitt kanskje var meir høveleg enn omsorgsgenet dersom ikkje huset skulle utvikle seg til ein musekoloni.

Guten min kom heim frå skulen og var samd i at noko drastisk måtte gjerast. Men då han såg at eg fann fram ei musefelle av den gode gamle sorten, Rapp-fella (som faktisk blir produsert her i Surnadal), åtvarte han sterkt om at eg kom til å smekke fingrane mine kraftig.

Nei då, dette skal eg saktens klare, tenkte eg, og spente opp fella med friskt mot. Guten kom bortåt for å sjå korleis det gjekk med meg. Akkurat med det same small fella att raskare enn lynet, og alle som har opplevd dette, veit at ein finger eller ei tå som opplever slikt får ei døden-nær-oppleving. Eg slo kraftig ut med arma av sjokket, og trefte guten rett i leppa og nasen så blodet silte.

Tru det eller ei, men eg er eigentleg ikkje særleg valdeleg av meg, så dette gjorde meg skrekkeleg lei meg og fekk meg til å kjenne meg som ein stor idiot. Enden av historia? Jo, det var at eg, som kvelden før ville berge eit stakkars museliv frå den sikre død, køyrte sporenstreks til Felleskjøpet og kjøpte rottegift…