Viser arkivet for stikkord hund

Hundane i mitt liv

Her er nokre historier om hundane i mitt liv. Den siste sørgjer eg veldig over no, for han døydde i helga.

Eg er ikkje heilt meg sjølv denne veka. På laurdag måtte vi avlive den fjorten år gamle snille, gode, fine hunden vår. Det er ingen floskel at det å miste ein hund er som å miste ein familimedlem. Ein hund er verkeleg ein del av familien. Slik har det i alle fall vore med dei tilsaman tre hundane eg har hatt gjennom livet.

Den hunden eg vaks opp med vart også fjorten år. Vi budde på gard, og han var to år då eg vart fødd. Rusken heitte han, ein snill og stadig meir lubben border collie. Eg hugsar kor lei seg far min var då han måtte avlive denne. Han sverga på at vi aldri nokon sinne skulle få tak i ein ny – det var rett og slett for fælt å miste han.

Men på trettenårsdagen min kom det ein eldre kar innom som fortalte at han hadde 8 kvalpar heime, ei salig blanding av pyreneer og rottweiler. Eg tagg og ba, og pappa tok med bror min og meg for å sjå på dei lodne kvalpane. Det vart jo kjærleik ved første blikk, og Rusky vart namnet. Ein skulle ikkje tru at denne blandinga kunne bli ein koseleg familiehund, men det vart han. Eller ho, då. Det var ein hohund, som vaks og vart ein skikkeleg plugg som eg har mange gode minne frå.

Noko av det artigaste bror min og eg visste, var då vi kom heim frå skulen og skulle gå opp bakken til huset. Rusky kom springande då bussen sette oss av, men stoppa på bakkekammen og venta på oss. Di nærare vi kom di raskare gjekk halen fram og tilbake, og plutseleg – slik skjedde det kvar gong – la han seg ned med framparten på bakken medan bakparten og den logrande halen stod opp i veret.

Då vi var fire-fem meter unna byksa han fram, hoppa opp på oss og sleikte oss i andletet. I og med at han var retteleg stor, kunne han setje labbane på skuldrane våre og vera minst like høg som oss. Han var såpass tung at vi måtte lene oss litt fram for ikkje å bli feid over ende. Gjensynsgleda var like stor kvar gong.

Rusky vart sjuk og døydde berre tre år gammal. Sidan hadde eg ingen hund før eg fekk sonen min, som eg ønskte skulle få vekse opp med ein hund i huset. Vi var heldige å få overta ein fire år gammal skjønn hund av ei snill dame som hadde oppdratt han til å bli akkurat passeleg uoppdragen. Eit slikt «veit du, eg har ikkje tenkt å koma inn akkurat no»-blikk, etterfulgt av ei lite målretta rusling før han kom inn likevel. Menty var mest border collie, men hadde også collie i seg, med fin svart og kvit pels, og verdas snillaste auge.

Det er ikkje noko kjekt å omtala han i fortid, no berre nokre dagar sidan han døydde. Eg veit akkurat kor fælt det kjem til å vera å koma køyrande heim neste gong, når han ikkje kjem springande mot bilen med den vanlege, ellevilt glade klynkinga si.

Han brukte å vera like ellevilt glad når eg opna bildøra og kom ut ganske raskt. Viss eg derimot brukte nokre minutt på å avslutte ein telefonsamtale eller samle saman rot inne i bilen, låg han berre fornærma utanfor då eg endeleg kom ut, og ville knapt sjå på meg.

Elles er det mange gode minne vi kjem til å ha med oss i åra som kjem. Om fine turar vi var på. Om då han var så opptatt av ein kjepp eg skulle kaste at han falt nokre trinn på trappa ute, og etterpå såg veldig skamfull ut. Om kor komisk han var då han vrei seg rundt i graset eller på teppet inne og vifta med frambeina for å klø seg i andletet. Vi kunne le oss skakke over desse rare bevegelsane. Heldigvis fekk sonen min filma dette ein gong. Den filmsnutten blir kjekk å ha.

Det er rett og slett forferdeleg trist å miste trivelege familiemedlemmar som Rusken, Rusky og Menty har vore, unike personlegheiter som skapte stemning i stova og som alle ga den ivrigaste velkomsten ein kunne få når ein kom heim. Eg seier som far min den gongen Rusken døydde: vi skal aldri meir ha hund. Om denne lovnaden blir fulgt heile resten av livet? Eg veit jammen ikkje.