Viser arkivet for mars, 2014

Å stille klokka er noko herk

Eg tek til å bli sur allereie. For i natt mistar vi ein time som vi må vente eit halvt år på å få tilbake. Dette uskikken med å stille klokka to gongar i året bør det snart bli slutt på.

Eg har misbrukt sjansen som stortingsrepresentant til å stille spørsmål i spørjetimen til to klokke-ansvarlege statsrådar om dei ikkje har tenkt å gjera noko med dette. Det er næringsministeren som har med tida og klokka å gjera, av ein eller annan grunn.

Eg spurte Trond Giske for nokre få år sidan, og sist onsdag spurte eg noverande næringsminister Monica Mæland. Ok, dette handlar ikkje om krig og fred eller liv og død, i alle fall ikkje direkte. Bortsett frå at det faktisk er påvist fleire hjarteinfarkt og biluhell enn elles dagane etter at vi stiller klokka om våren. På hausten får vi ein time ekstra, og det er naturleg nok lettare for kroppen å handtere enn å miste ein time.

Det er eit stressmoment for mange, og mykje surr skjer når folk tek feil av tida kvar gong klokka skal stillast. Og somme må ta livsviktig medisin til same tid kvar dag.

Verken Giske eller Mæland tente på ideen om å gjera noko med dette. Eg har oppmoda dei til å ta initiativ overfor EU til å endre det EU-direktivet som regulerer tidsinnstillinga i området, eit direktiv som også vi i Noreg må forhalde oss til.

Sjølvsagt er det ein fordel at heile Europa har same praksis. Men det beste er om heile EU har ein fornuftig praksis. Det mest fornuftige etter mi meining er at det er same tid heile året. Om dette skal vera normaltid/vintertid eller sommartid er ikkje det viktigaste.

Det er imidlertid ein openbar fordel med det vi no kaller sommartid heile året, nemleg at ettermiddagane seinhaustes og vinterstid blir lysare ein time lenger. Det ville vore kjekt om ein kunne koma seg ut på tur i dagslys etter skule og arbeid ein større del av året enn no.

På TV2-nyheitene der dei sendte eit intervju med meg nettopp, såg eg at det vart framstilt som om heile Senterpartiet går for dette. Nei då, det er berre eg som har fått for meg at eg vil prøve å få gjort noko. I og med at verken næringsministrar eller resten av politikarstanden tykkjer dette er særleg til sak, må eg vel innfinne meg med at det kjem til å lakke og li før praksisen kan bli endra.

I mellomtida får eg halde fram med å gnåle surt om dette to gongar i året. I alle fall kvar vår.

Seminar og debatt om media og politikk

Eg ser fram til på å skulle delta som innleiar på eit seminar om dette temaet den 1. april kl 14-16, eit arrangement i samband med grunnlovsjubileet. Tillet meg å reklamere for seminaret ved å vise programmet her:

HVOR MEKTIG ER DEN 4. STATSMAKT?
OM FORHOLDET MELLOM MEDIENE, POLITIKERNE OG SAMFUNNET

«Trykkefrihed bør finde Sted», skrev eidsvollsmennene i 1814. Gjennom foredrag og debatt ønsker Stortinget å rette søkelyset mot utviklingen innenfor politisk journalistikk, medienes makt og samspillet mellom journalister og politikere.

PROGRAM:

Martin Eide:

«Vaktbikkje, jaktbikkje, maktbikkje»
Hvor står norsk journalistikk mellom partipressen og seddelpressen?
Frigjøringen fra partiene, hva har den vært en frigjøring til?
Og hvilken betydning har den nye journalistikken for makt og avmakt?

Martin Eide er professor ved Institutt for informasjons- og medievitenskap, Universitetet i Bergen. Han har utgitt en rekke bøker om journalistikk og pressehistorie.

Magnus Takvam:

«Det kompliserte samlivet – om forholdet mellom politikere og journalister»
Bakteppe: Den politiske journalistikken har hatt det særtrekk at den foregår i et tett personlig samspill mellom politikere og journalister. Journalistene eier mediekanalen. Politikerne eier informasjonen. Både medienes karakter og politikerrollen har endret seg i rekordtempo de siste tiårene.

Magnus Takvam er politisk kommentator i NRK, og har fulgt norsk politikk i 25 år.

Per Sandberg (FrP) og Jenny Klinge (Sp): «Politisk journalistikk sett fra Løvebakken»
Per Sandberg har vært stortingsrepresentant siden 1997, Jenny Klinge siden 2009.

Ordstyrer: Aslak Bonde

Innledning ved stortingspresident Olemic Thommessen

Seminaret er åpent for stortingsrepresentanter, ansatte, representanter for mediebransjen og andre interesserte.

Påmelding innen 28. mars til
grunnlovsseminar@stortinget.no

Høie som religionsminister?

Helseminister Bent Høie burde vore oppteken av helsa til små ungar. I staden opptrer han meir som ein religionsminister, som i religionsfriheitas namn forsvarer at små gutar blir omskorne utan medisinsk grunngjeving.

Høie har varsla at han og regjeringa vil regulere praksisen med rituell omskjering av gutar. Foreldra må, i følgje framlegget som truleg kjem frå regjeringa allereie før påske, sørgje for at inngrepet blir gjort i den norske spesialisthelsetenesta, ikkje utanfor. Dette inneber at helseministeren vil påleggje legar ved norske sjukehus å omskjera gutane.

For å gjera det klårt: dette er eit irreversibelt inngrep. Det inneber at ein fjernar forhuda, ein funksjonell og viktig del av penis, frå smågutar som ikkje kan nekte. Det medfører risiko for ulike typar og gradar av komplikasjonar. I enkelte tilfelle skjer alvorlege skadar og ein må amputere. I dei aller verste tilfella skjer det dødsfall. Som då ein to veker gamal gut døydde i Oslo i 2012 som følgje av å ha vorte omskoren.

No i mars kom rapporten frå Helsetilsynet om nettopp dette dødsfallet. Det er bra at saker med tragisk utfall blir sett nærare på, og at legen etter denne granskinga fekk avgrensa autorisasjonen sin til å vera lege. Men ærleg talt – bør vi ikkje forhindre at ungane blir utsette for ein slik risiko i eit samfunn som elles hevdar å setje rettane til ungar høgt? Er ikkje staten like ansvarleg for resultatet som den enkelte som utfører inngrepet?

Kan vi som folkevalte tåle så inderleg vel dette overgrepet mot småungar, eller skal vi innsjå at vi i 2014 kan setje ein ny og betre standard? Denne nye og betre standarden er etter mi meining ei aldersgrense på 18 år. Den enkelte guten må få velje sjølv når han er gammal nok til å forstå konsekvensane og når han er gammal nok til å stå imot eventuelt press frå andre.

Helseministeren set tydelegvis religionsfriheita til foreldra høgare enn religionsfriheita til den enkelte guten. Såleis er han ikkje berre ein dårleg helseminister i denne saka, han fungerer heller ikkje som nokon god religonsminister for ungane. Men når det gjeld dei helsemessige og prinsipielle sidene ved dette, burde Høie verkeleg ta innover seg dei råda som kjem frå mange viktige helsefagmiljø og frå dei nordiske barneomboda.

Leiaren av Norsk barnelegeforening, Trond Odden, har uttalt at foreininga er heilt imot framlegget. Odden er også klinikksjef på Akershus universitetssykehus. I Dagens Medisin, 19.03.2014, seier han «Hvem vil gjøre et inngrep som ikke er medisinsk begrunnet, og hvor det kan være 5 prosent komplikasjonsrate? (…) «Jeg ville ikke gjort det selv og heller ikke tillate at det blir gjort på min klinikk».

Det skjer for tida mykje i mange land i saka om omskjering av gutar. Parlamentarikarforsamlinga til Europarådet har vedteke ein resolusjon der det er ein uttrykt målsetnad å på sikt få slutt på rituell omskjering av gutar. Noreg kan vera eit føregangsland viss vi innfører ei aldersgrense. Eg håpar helseministeren tek ein ny runde med seg sjølv, og går inn for å setje helsa, velferden og rettane til ungane øvst.