Skjønn og rettferdigheit

Utsendinga av Maria Amelie har skapt mykje debatt og engasjement, både for og imot. Eg har forfekta det synet at vi skal ha eit strengt regelverk i asyl- og innvandringspolitikken, men at vi samstundes må ha ei opning for å kunne bruke skjønn i enkeltsaker. Dette er ikkje nødvendigvis enkelt i praksis, men det treng ikkje vera feil fordi om det er vanskeleg.

Eg deler den bekymringa mange har for at det å bruke skjønn kan føre til urettvis behandling av somme som søkjer asyl. Men ulik behandling er ikkje synonymt med urettvis. Når nokon har budd her i mange år, gjort ein innsats for å lære seg språket og bli integrert og gjennom dette fått særleg tilknytning til landet – ja, då kvalifiserer det etter mi meining til ei særskilt vurdering. Endå meir meiner eg at omsynet til barns beste bør telje. Saka frå Vadsø i fjor haust om dei serbiske familiane med små ungar som brått vart utsendte, er eit døme på kva eg meiner er feil praktisering av reglane. Det vil seie at eg meiner det er brukt dårleg skjønn av utlendingsmyndigheitene i både denne saka og i Maria Amelie-saka.

Regjeringa har som mål å føre ein streng og rettvis asyl- og innvandringspolitikk. Folk utan dokumentert behov for vern blir utsendte langt raskare enn før. Dette fører til at det etter kvart vil bli færre og færre som gjennom langvarig ulovleg opphald får tilknytning til riket. Det å ta særlege omsyn til dei som allereie har fått denne sterke tilknytninga, er såleis ikkje det det same som å opne ei låvedør for innvandrarar inn til landet, noko somme har hevda. Derimot er det eit teikn på at vi som samfunn tek skjebnen til enkeltmenneske på alvor. Det er eit slikt samfunn eg vil leva i, ikkje eit samfunn der rigide tolkingar av regelverket gir håplause utslag.

Vist 216 ganger. Følges av 1 person.
Annonse