Utanlandske tiggarar som ristar med koppen og ber med jamrande stemme “Help me, please”, har vorte eit vanleg syn i Oslos gater dei seinare åra. Det er ikkje uvanleg at somme av oss uærbødige innfødde skriv Tig(g)erstaden om hovudstaden vår. Er det rett å godta denne tigginga, eller er det å ta eit sosialt ansvar å forby den?

Sosial dumping er noko dei fleste vil til livs, og Arbeidstilsynet gjer ein god innsats for å førebyggje og oppdage dette. Arbeidstilhøva til gjestearbeidarar blir undersøkte, likeeins blir bustadene og kontraktane. Alt skal vera på stell, er kravet frå den norske stat. Men det er visst greitt å la utanlandske tiggarar sitje ute i vêr og vind, kulde og snø.

Å kople inn Arbeidstilsynet er vel å gå for langt. Likevel: Så lenge som vi ikkje forbyr slik tigging – så lenge som vi på dette viset legitimerer at tigging er ok som inntektsgjevande syssel – bør vi spørje oss kva det fører med seg.

Denne tigginga er ikkje sjeldan ledd i omfattande organisert kriminalitet. Såleis er det etter mi meining ikkje irrelevant å nytte nemninga sosial dumping om det som går føre seg. Enkeltmenneske blir utnytta for at bakmenn skal tene grovt på den vinningskriminaliteten som dessverre ein del av tiggarane står for. Og vi trekkjer på skuldrane og let dei halde på.

Eg må beskjemma innrømme at eg også har ein annan agenda i tillegg til å ønskje å medverke til å hindre slik utnytting av folk . Eg er nemleg lei av tigginga. Eg tykkjer rett og slett det er noko plagsamt ved heile greia. (No set eg i verste fall i gang eit hylekor frå meir politisk korrekte meiningsytrarar mot mine sjølvopptekne haldningar, men det får stå sin prøve.)

Som mor ønskjer eg å bidra til at den oppveksande slekt skal setje pris på velferdssamfunnet vi gjennom mange tiår har kjempa fram, samt få eit sunt forhold til det å arbeide. Utbreidd tigging i gatene bidreg ikkje til dette. Slik sett er det ikkje berre utanlandske tiggarar som utgjer eit problem.

Noreg er ein velutvikla velferdsstat med sosiale ordningar som alle kan nytte seg av. Dersom vi politikarar, samstundes som vi skryt av desse ordningane, meiner at tigging er grunnleggjande viktig for at enkelte skal klare seg, er vi på ville vegar.

Kva bør vi så gjera? Vi bør forby tigging igjen, meiner no eg. I det minste bør vi – i lokaldemokratiets ånd – tillate at det i lokale politivedtekter kan innførast forbod mot aggressiv tigging. Men skal vi den organiserte kriminaliteten som er knytt til tigging til livs, bør det vedtakast eit forbod som gjeld for heile landet.

Er dette å vera inhumane? Vel, i så fall kan det reknast som inhumant å nekte arbeidsgjevarar å la gjestearbeidarar jobbe for lut og kaldt vatn for at dei sjølve skal tene på det. Det er fullt mogleg å argumentere for at ein slik jobbsituasjon uansett er eit betre alternativ enn å vera arbeidslaus i heimlandet, jamfør argumentasjonen for å la tigging vera lovleg. Men begge delar er prinsipielt feil, og utgjer to ulike former for sosial dumping.