Blinde eller feige?

Mobbing som tema kjem frå tid til anna på framsida av avisene med feite typar. Debattar om kva vi skal gjera for å unngå at ungar og ungdom blir plaga døyr likevel dessverre raskt ut. Gjer vi nok, eller er vi som samfunn og enkeltmenneske blinde eller feige?

Eg seier ikkje at det er enkelt å oppdage at nokon blir mobba. Mobbarane er gjerne flinke til å skjule det dei seier og gjer. Men dersom vi i tankane vandrar tilbake til tida på barne- og ungdomsskulen, hugsar dei fleste av oss nokon vi visste var mobbarar og kven som vart mobba.

Kvifor visste vi det då? Jo, fordi vi visste at somme var kunne vera intenst jævlige, fordi dei gjorde vondskapsfulle ting mot andre ofte, og fordi det var enkelte medelevar dette gjekk særleg utover.

Eg hugsar at eg sverga på at eg ikkje skulle godta at ungar mishandla andre ungar på slike måtar då eg vart vaksen. No har eg ikkje ein jobb som set meg i vanskelege situasjonar der eg må tolke om noko er mobbing eller ikkje. Men eg blir skremt når eg les om rektorar og lærarar som uttalar at “det finst ikkje mobbing på vår skule” når ei mobbesak kjem i media.

Dette er tøv frå ende til annan. All statistikk viser at det finst mobbarar og mobbeoffer på alle skular – kanskje bortsett frå dei skulane der det er svært få elevar. Men verken mindre eller større skular er mobbefrie soner.

Vi som er meir eller mindre vaksne har eit ansvar. Eit ansvar for å sørgje for at flest mogleg veks opp til å bli trygge og glade. Ein blir ikkje trygg eller glad av å bli mobba. Vi har også eit ansvar for å lære ungar korleis dei skal behandle medmenneske godt. Ungar lærer seg ikkje dette dersom dei får ture fram som dei vil mot andre i skuleåra.

Eg ønskjer meg eit samfunn som tek mobbing på alvor. Vaksne må tore å innsjå at somme ungar er vondskapsfulle mot andre og at dette må stoppast. Mange som arbeider på barnehagar og skular gjer ein god jobb mot mobbing, men mange er også blinde – og feige.

Det treng ikkje å halde fram slik. Vi kan bruke den kunnskapen som er tilgjengeleg om temaet mobbing og bruke tid og ressursar på å arbeide målretta mot problemet. Både som foreldre, naboar og lærarar kan vi ta eit ansvar. Og vi kan seie klårt frå om at vi ikkje godtek at vaksne fornektar at mobbing skjer.

Vist 273 ganger. Følges av 1 person.

Kommentarer

Mobbing er lærdom som alt annet. Vi lærer på godt og vondt. Hvem underviser oss? Hvem har ansvaret for barna? Når skal voksne begynne å oppføre seg som vi forventer av voksne? Når skal voksne begynne å ta ansvar for sine holdninger og handlinger? Hva er omsorg? Hvem er omsorgsfull? Små gryter har fortsatt ører.

Annonse